Onze verhalen

Hier vind je onze verhalen

<< terug naar Verhalen

 

Mijn verhaal

 

Ik zat op een dag in juni 2006 zoals elke morgen aan m'n bureau op het werk met een broodje met soep. Er zaten nog twee andere collega's aan m'n bureau. Vanaf dat moment merkte ik dat ik niet meer goed kon slikken. Ik hoopte dat het ergens anders wel weer zou gaan maar dit was helaas niet het geval. Bij het doorslikken van eten of drinken voelde ik een blokkade, het wilde niet naar achter in m'n keel.

De huisarts kende iemand die mij graag wilde helpen.

Ben in de weken erna door die Fysiotherapeute behandeld. Ze zei: 'vergeet het en doe normaal' daarna stond ik weer buiten. Gelukkig ging het wel beter, ook in de zomervakantie prima gegeten. Zelfs met een vriendin uit eten geweest!

Toen in de eerste week na de vakantie ik weer aan het werk was begonnen de problemen weer. Heb de hele week niks gegeten en nauwelijks gedronken het ging steeds slechter totdat ik een dag in het ziekenhuis aan het infuus heb gelegen. Dit heeft me erg opgeknapt. Ik zat op het bed met trillende handen een bakje yoghurt te eten. Een bijzonder onwerkelijk gevoel.

 

Lichamelijke onderzoeken in m'n keel en slikfoto's in het ziekenhuis wezen niets uit. De Neuroloog zei je mankeert niets. Ben in die tijd zelf gaan zoeken wat het kon zijn want ik had op dat moment nog geen enkel idee. Ik wist alleen dat ik niet goed meer kon slikken. Na zoeken kwam ik uit op slikangst, en deze term klopte helemaal met alles wat ik had meegemaakt en voelde op dat moment. Ik heb blijkbaar eten geassocieerd met angst.

 

Ik voelde een soort angst om het voedsel door te slikken omdat ik van te voren al dacht dat ik me ga verslikken of dat het eten zal blijven hangen in m'n keel en ik daardoor geen lucht meer krijg. En dan ga ik stikken. Eten in het bijzijn van andere mensen lukte al helemaal niet. Het liefst at ik ergens alleen, dan voelde ik me rustiger en ging het beter. Soms keek ik een filmpje tijdens het eten voor de afleiding.

In het ziekenhuis ging ik naar de Psychotherapeute. Een van de artsen had dit voor mij geregeld, hij wist dat er lichamelijk niets aan de hand was. Het waren alleen intake gesprekken en ik mocht over een maand weer terugkomen voor een volgend intakegesprek. Dit heb ik afgezegd, omdat het mij te lang ging duren en het me niet hielp op dat moment. Ik zou dan na een half jaar behandeld gaan worden.

 

Ben toen begonnen op eigen initiatief met therapie bij een hypnotherapeute in m'n woonplaats. Zij leerde mij beter om te gaan met alle drukte op het werk en een beter zelfbeeld van mezelf te krijgen waarin ik niet langer bang hoef te zijn voor andere mensen en het spreken. Ik moest opdrachten maken en dit werd later besproken hoe het ging. Elke dag een kopje thee drinken was een van de opdrachten.

Uiteindelijk heeft dit alles mij erg geholpen, het heeft even geduurd voordat het ging slijten en nu denk ik er veel makkelijker over. Het gaat nu goed gelukkig, soms denk ik er nog aan als ik heel erg gespannen ben, maar dan denk ik aan de woorden van een vriendin 'laat het los...'

 

Er zijn soms nog momenten, wanneer ik erg moe ben, onderhevig aan stress, veel moet spreken, dat het slikken minder goed gaat. Ook een vol restaurant waar mensen achter je langs lopen houd ik niet erg van. Op deze momenten probeer ik de techniek van mijn hypnotherapeute toe te passen, door met een gebalde vuist mijn aandacht te richten. En los te laten wat anderen van je denken, of naar je zullen kijken.

Spanning met eten en drinken verschilt merkbaar bij sommige personen. Kennelijk ben ik daar gevoelig voor.

Voedsel ben ik meer gaan waarderen en het juist lekkerder gaan maken met kruiden en sausjes. Ik kan weer eten met plezier! Dat wil ik iedereen aanraden, om te eten en drinken met een glimlach, en te genieten, lachen, en positief proberen te denken. Ook in moeilijke tijden.

 

-- VL