Onze verhalen

Hier vind je onze verhalen

<< terug naar Verhalen

 

Mijn verhaal

 

Ik heb al jaren last van slikangst, en durf niet te slikken omdat ik schrik heb dat ik ervan ga stikken. Elk beetje dat in mijn mond of keel komt is een mogelijk gevaar...

Wanneer het ontstaan is kan ik ook niet concreet zeggen. Het is al jaren aan de gang (toch al zeker 6 jaar) maar wat een mogelijke aanleiding is geweest weet ik niet. Het is alleszins heel geleidelijk gegaan. (ik neem aan dat mijn psyche het probleem blijft uitvergroten)

 

De slikangst is over een lange tijd met pieken en dalen gegaan...een paar weken gaat het goed...dan weer een paar maanden slecht.
Ik heb constant schrik om te stikken...iedereen die ik leer kennen moet als "vereiste" het Heimlich manoeuvre kennen, zodat ze mij eventueel zouden kunnen redden moest ik mij toch verslikken. Hoeveel keer dat ik de arts van wacht in het midden van de nacht in paniek heb opgebeld omdat het niet ging..."concentreer je op iets anders, ga wat wandelen, doe koud water over je gezicht...", niet helpt...

Maandenlang heb ik op apothekervoeding geleefd omdat stukken voedsel (zelfs hele kleine stukken) niet binnen gingen...zelfs vloeibaar voedsel ging op de duur niet meer.

Deze angst neemt mijn leven over, ik ben het zo beu.

Ik ben al naar mijn huisdokter geweest maar die kan mij enkel medicatie geven om rustig te worden, waarmee ik niet geholpen ben. Ben ook verschillende maanden residentieel in therapie geweest in een erkend psychiatrisch ziekenhuis en zij wisten ook niets af van die slikangst...

Wat een verrassing dat ik toch iets heb teruggevonden op internet hierover...ik ben echt ten einde raad, en dacht dat ik de enige was die zo door het leven moet. Het is verschrikkelijk en ik kan er niet meer mee om.

Ik ben net alleen gaan wonen en mijn angst is groter geworden...want wie gaat mij kunnen helpen als ik stik...
En ja, ook in mijn eigen speeksel heb ik een panische angst om mij te verslikken...schrik om mijn tong in te slikken, soms val ik in slaap terwijl ik mijn tong vasthou zodat ik hem zeker niet kan inslikken...
't is gewoon gek...

De meesten mensen aan wie ik probeer het probleem uit te leggen hebben zoiets van "doe toch gewoon normaal en eet verder", ze denken dat het om aandachttrekkerij is...

Meestal verzwijg ik dit probleem voor anderen, maar dat hou je niet vol, vroeg of laat word je 'r toch in hun bijzijn mee geconfronteerd dus ja.
En zoals ik al zei, het is een vereiste dat mensen het Heimlich manoeuvre kennen als ze met mij willen zijn. In het algemeen zijn mijn angsten veel minder als ik in gezelschap ben, maar als ik die hoge pieken heb is het altijd en overal.

En ja, ze proberen me wel te begrijpen en ze zeggen wel van "kalmeer toch wat, denk aan iets anders, je kan niet stikken" maar ze gaan nooit helemaal bevatten hoe het echt voelt...hoe diep die angst wel zit...

Die angst neemt mij helemaal over, redelijk denken zit er dan niet meer in. Je gaat dan denken van "elke dag stikken er mensen, waarom zou het mij niet kunnen gebeuren" of "ze vinden elke dag nog nieuwe ziektes, misschien heb ik dat wel."

Ik ben het kotsbeu om als een klein kind niet meer alleen te kunnen leven, om niet alleen te kunnen eten of drinken...of gewoon slikken of ademen...

 

-- SE