Onze verhalen

Hier vind je onze verhalen

<< terug naar Verhalen

 

Mijn verhaal

 

Ook ik ben iemand met slikangst.

Ik heb me als klein kind vroeger verslikt in een stukje gehakt en ik rende in paniek naar buiten, wist niet waar ik het zoeken moest! Sindsdien had ik op ''spannende momenten'' zoals met vliegen, een presentatie geven, of iets nieuws doen, er ook last van. Dan kon ik gewoon even niet drinken, bang dat ik me zou verslikken/stikken.

De gedachte maakt me gek.

In het jaar 2014 zat het me niet erg mee, een paar dierbaren verloren en mijn relatie ging over. Het sloeg meteen op mijn keel, ik kreeg weer slikangst. Meestal was dit tijdelijk en kon ik me zelf er na een tijdje wel overheen zetten. Nu kan ik al sinds een aantal maanden (de dag dat een kennis zichzelf van het leven beroofde) al niet meer drinken, maar eten gaat op zich wel.. gek he? Maar een glas water, thee of gewoon een glas ice tea gaat echt niet.

Ik zet mezelf ertoe om 's morgens bij mijn twee boterhammen een glas water te drinken maar dit lukt alleen als ik vrij ben, omdat ik er gemiddeld 2 uur over doe! Ik neem dan een hap en een mini slokje water en zo slik het het goed gekauwd door. Vaak ben ik het na een half glas water wel zat, het put me echt uit, en dat terwijl ik mijn hele leven met liefde aan ontbijt dacht, en nu is het ineens een obstakel geworden!

De rest van de dag drink ik niets, en als ik thuis kom maak ik vaak een smoothie met melk, banaan en bevroren vruchten. Hierdoor krijg je een soort dikke vla smoothie.. nou en dat is het...

Uiteindelijk moet ik mijn angst zelf overwinnen, en dit wil ik heel graag, ook al ben ik daar een beetje bang voor. Enkele mensen in mijn omgeving weten het, proberen het te begrijpen, maar zullen het zich nooit voor kunnen stellen. Ik ging graag lunchen met vriendinnen maar dat lukt niet meer, ik ben constant bezig met, verslik ik me niet? hier in het openbaar? straks krijg ik geen lucht? en dan? iedereen zal het zien en ik sta voor gek.

Ik ben hiermee naar mijn huisarts gegaan. Hij heeft me doorverwezen naar een psycholoog, en hoop hier zo graag vanaf te komen want ik voel me verschrikkelijk..

Ik kan er zelfs boos om worden, maar het is niet meer terug te draaien, het is nu alleen hopen dat ik de goede hulp krijg en dat mijn angst te overwinnen is.

Want een leven zo, met slikangst, is echt niets aan...

 

-- RN