Onze verhalen

Hier vind je onze verhalen

<< terug naar Verhalen

 

Mijn verhaal

 

Ik ben de oma van Riley, die al 10 dagen niets meer wil eten. Hij was bij ons aan het eten en nam een veel te grote hap en spuugde het weer uit. Daarna volgde grote paniek en hij was hysterisch. Na een half uur kalmeerde hij wat en kon ik in zijn mond kijken, maar zag niks. Hij zei dat hij bang was voor krassen in z'n keel en dat hij wel kon stikken.

Hij is 3 weken geleden bijna in een muntendropje gestikt. Dat gebeurde onderweg naar huis. Mijn dochter probeerde met haar vinger het dropje uit zijn keel te halen, wat niet lukte. Er was een omstander die op zijn rug klopte, en het dropje kwam eruit. Ze hebben er 's avonds over gepraat en de week erna ging het eten goed. Totdat hij bij ons at en het gevoel kreeg dat hij weer ging stikken door de te grote hap.

Mijn dochter is bij een vervanger van onze huisarts geweest, maar deze stuurde haar weg. Ze was boos want Riley eet echt niets. Later stuurde onze eigen huisarts ons naar het ziekenhuis. Er zijn diverse onderzoeken geweest, maar ze konden niets vinden. Nu krijgt hij flesjes Nutricia smoothie, en er komt een vervolggesprek. Hij is een heel gevoelig lief kind, misschien heeft dit ermee te maken dat hij dit misschien niet kan verwerken.

Riley is na 10 dagen niks te hebben gegeten, en alleen maar zijn kwijl met een doek weg te vegen, weer gaan eten.

Hij was met zijn nichtje in de tuin aan het spelen en liet de doek binnen. Door de lol die hij met z'n nichtje had, vergat hij om te vegen. Hij stond in de gang en riep blij dat hij drie keer had geslikt! We stonden te juichen en klappen en de hond loeide mee, wat een moment, vergeet het m'n leven niet meer! Hij slikte gewoon weer, wat een opluchting was dat. Om de doek heeft hij niet meer gevraagd.

Met het avondeten likte hij van een broodje appelstroop. Je zag dat hij echt honger en er moeite mee had. We hebben tegen hem gezegd dat er niks kon gebeuren. Ik adviseerde m'n dochter om hem juist calorierijk drinken te geven. Misschien een smoothie, maar dat wilde hij niet want dat proefde hij een pitje.

De hele middag ben ik met hem bezig geweest over eten en slikken en verslikken. Ik zei als je niet eet mag je niet op de trampoline. Hij was echt op de grens, erg mager, hangogen, z'n mond rood van het vegen en 2,5 kilo kwijt. Het was hartverscheurend!

Ik bracht Riley naar huis en hij zei "Ik moet eten, anders gaat mijn buik misschien wel stuk." Ik maakte de vergelijking met een auto zonder benzine. Dan kun je niks meer, niet lopen, niet spelen, niet voetballen. Hij zei dat hij thuis weer ging eten. Nadat ik hem thuisbracht nam hij een bakje appelmoes en een toetje. De volgende dag at hij weer appelmoes en vla, en de dag erna brood, pannekoeken en warm eten, maar geen vlees.

Na 2 weken verder is alles weer zoals voorheen, alsof het nooit gebeurd is. Hij eet nu veel meer, behalve vlees. We hadden nooit gedacht dat het zo snel weer over is gegaan. Het is een erg gevoelig kind, misschien hebben die kinderen daar meer last van. We zijn erg blij dat hij weer lekker eet en hopen dat het nooit meer gebeurt.

-- Linden