Onze verhalen

Hier vind je onze verhalen

<< terug naar Verhalen

 

Mijn verhaal

 

Vanaf mijn 15e jaar heb ik een fobie om bang te zijn te stikken in eten, inmiddels ben ik 29 jaar en ben ik nog aan het vechten om weer normaal te kunnen eten.

Het begon bij mij in een restaurant dat ik mij verslikte in een pepermuntje, nou moet ik zeggen het mijn eigen schuld was, ik was tikkertje aan het spelen met mijn neefje en nichtje en tja dan kan zoiets gebeuren! alleen heeft me dat lang gevolgd en wist ik wat geen lucht meer hebben was. Maanden later ging mijn beugel eruit en kreeg ik spalken achter mijn tanden om je tanden bij elkaar te houden, helaas vond ik het niet zo prettig daarmee te eten in het begin, dus ja alles wat ik at slikte ik bijna heel door totdat ik op een avond een appel at en hij bleef in mijn keel hangen en heeft er ook paar dagen gezeten.

Helaas is het vanaf toen echt begonnen!

Ook moet ik erbij zeggen dat ik geen fijne jeugd heb gehad bij mijn ouders, ik was snel gestrest thuis en zat vaak maar op mijn kamer op een dag kreeg ik van mijn moeder antidepressiva. Ze vertelde mij ik die moest slikken van de dokter omdat ik dus slecht at. Uiteindelijk zijn mijn ouders gaan scheiden en ben ik meegegaan met mijn vader, ik hoopte dat daardoor alles over ging. Van mijn vader moest ik acuut stoppen met de antidepressiva wat NIET mag! Maar dat wist ik toen niet en was van de een op de andere dag gestopt, het ging beter met mij.

Mijn vader stampte in mij ik me niet aan moest stellen en gewoon moest eten. Uiteindelijk door dat drammen van hem is het heel even overgegaan en kon ik alles weer eten wat ik wilde, ik blij!

Uiteindelijk werd ik dus ouder en ging meer op eigen benen staan dat kon mijn vader niet uitstaan, hij was zijn kleine meisje kwijt en ik kreeg dat vaak over me heen. Dat accepteerde hij niet en gebruikte zijn handen (mishandeling). Na korte tijd ging het slechter met mij, ik zat bijna elke dag bij de huisartsenpost! Ik was erg bang dat ik ziektes had en ik stikte in eten. Heel vaak werd ik gelijk aan een computertje gelegd die je zuurstofgehalte aangeeft en dat was altijd 99% ik vond dat zo gek want ik kreeg amper lucht!

Ik had dus paniekaanvallen. Doordat ik elke dag paniek had kreeg ik paniek van eten elk dingetje kruimeltje of sliertje dat bleef hangen. Ik lag op de grond van paniek en gilde alles bij elkaar van wat is er met mij aan de hand!

Mijn vader vond nog steeds dat ik mij niet aan moest stellen en stapte gewoon letterlijk over mij heen! Hij negeerde me! Ik ging op de fiets naar de huisartsenpost (alweer) en mijn vader zei tegen me "ga je alweer?? Ze worden gek van je!!!!!" Dit is zo een tijd geweest, ik dacht dat ik hartaanvallen kreeg, en een tijd gehad dat ik hersenbloedingen had.

Ik ben op kamers gegaan omdat het niet te harden was bij mijn vader en ben na een paar maanden contact gaan zoeken met m'n moeder. Mijn moeder ontving me met open armen, en ben bij mijn moeder gaan wonen. Ik kreeg een zware depressie waardoor ik weer aan de antidepressiva ben gekomen! Ik kon niets meer eten. Ik kocht eerst babypotjes voedsel toen ik nog op kamers woonde en mijn moeder deed al mijn eten in de blender. Elke dag lag ik op de grond, weer door paniek. Ik bang was te stikken want er zat weer wat in m'n keel. Helaas heb ik door zware medicatie domme dingen gedaan waar ik nu ontzettend veel spijt van heb (vreemdgaan). Dit kwam gewoon door alles wat er in me verleden is gebeurt alles kwam eruit!

Ik ben dus opnieuw gaan leren eten langzaam van vloeibaar naar brood wat ik goed weg kreeg, de korsten liet ik staan en zo steeds verder. Weet je, het is een kwestie van vertrouwen opbouwen met jezelf, elk sliertje of korreltje wat in m'n keel zit hoor ik te zeggen "ach ik stik hier niet van een hele grote luchtpijp en dan zo'n sliertje." Helaas kan ik niet altijd zo denken, omdat ik dan weer in de paniek zit door m'n keel die gek doet. Amandelen zijn verwijderd, ik had veel last van tonsilstones, wat echt mijn leven be´nvloedde!! Gelukkig heb ik daar geen last meer van.

Op dit moment ben ik bezig met EMDR bij mijn psycholoog, en aan het afbouwen van de Sertraline. Ik moet zeggen het is echt heel zwaar! Maar ik zeg maar zo ik doe het voor een goed doel, ik wil weer normaal kunnen eten, ik wil over een jaar aan kinderen beginnen! En daar kijk ik enorm naar uit van ik kan dit!!! Het is echt niet makkelijk, maar ook hier komt een einde aan als je hulp zoekt. Iok ik ga soms echt door een hel dat ik denk ik ga zo dood, maar tja als je logisch nadenkt dat kan helemaal niet door zo klein stukje. Tuurlijk is het vervelend en nog steeds krijg ik een paniekaanval als er weer wat in me keel zit te irriteren. Ook ik moet mijn vertrouwen weer zoeken. Wat heel belangrijk is, is een stabiele omgeving die je steunt en bijstaat. Ik moet zeggen ik heb ontzettend veel steun aan mijn vriend hij probeert mij te begrijpen en probeert mij er doorheen te slepen. Ook ik heb er nog elke dag wel moeite mee te eten. De ene dag gaat het beter dan de andere dag, ik geniet dan van de betere dagen en door die betere dagen krijg je weer meer vertrouwen in jezelf van zie je? ik kan het wel! En dan een mindere dag ja die zit er helaas ook vaak bij en dan zit ik weer op de grond omdat ik bang ben te stikken. Hoe dan ook, ik ga stoppen met de antidepressiva! en moet dit zelf kunnen.

Ik ben blij ik niet de enige ben met mijn slikfobie, ik dacht eerst dat ik gek werd. Maar dan zijn er meerdere mensen gek net zoals ik!! Gelukkig maar vind ik!!! Hoe dan ook ik blijf positief!!!

-- SC